เสี่ยวหลงเปา: ความลับ 18 จีบในหนึ่งคำ
เสี่ยวหลงเปาที่ดีต้องหนักราว 25 กรัม มีจีบอย่างน้อย 16 จีบ และอุ้มน้ำซุปไว้ได้โดยไม่แตก
เปาะเปี๊ยะทอดจีน: แป้งกรอบ ไส้แน่น
เปาะเปี๊ยะจีนต่างจากปอเปี๊ยะไทยตรงแป้งที่บางกว่า ไส้ไม่ผสมวุ้นเส้น และทอดสองรอบเพื่อให้กรอบนาน
ซุปเปรี้ยวเผ็ดเสฉวน: ชามอุ่นกลางหน้าหนาว
ซุปเปรี้ยวเผ็ดไม่ได้เผ็ดร้อนแรง แต่เผ็ดซ่า เปรี้ยวกลมจากน้ำส้มสายชูดำ ข้นเบา ๆ ด้วยแป้งมันและไข่
ข้าวหม้อดินจีน: ข้าวก้นกรอบกับหมูแดง
เคล็ดลับข้าวหม้อดินคือชั้นก้นกรอบ ต้องได้ยินเสียงฉ่าแล้วจึงปิดไฟ และห้ามคนข้าวระหว่างสุก
บะหมี่ตานตาน: ชาม้าจากเสฉวนถึงกรุงเทพ
บะหมี่ตานตานไม่ใช่น้ำซุปท่วมชาม แต่เป็นซอสชาม้าคลุกกับเส้น โรยถั่วลิสงคั่วและต้นหอม
เส้นใหญ่ผัดเนื้อ: เส้นนุ่มหนึบไฟแรง
เส้นใหญ่ผัดอร่อยต้องผัดทีละน้อย ไฟแรงจัด เส้นไม่แตกและไม่ติดกระทะ ไฟคือปัจจัยชี้ขาด
หมูแดงย่าง: สีแดงเงาจากรังผึ้ง
สีแดงของหมูแดงไม่ได้มาจากสีผสมอาหาร แต่มาจากซีอิ๊วดำ น้ำผึ้ง และพะโล้ที่ทาซ้ำหลายรอบตอนย่าง
หมูผัดซอสกลิ่นปลา: ไม่มีปลาแต่หอมกลิ่นปลา
ซอสกลิ่นปลาไม่มีปลาเลย ชื่อนี้มาจากวิธีปรุงแบบเมนูปลาของเสฉวน คือเปรี้ยว เผ็ด หวาน เค็มพร้อมกัน
ทาร์ตไข่: แป้งพันชั้นกับไส้ไข่เนียน
ทาร์ตไข่มีสองสายพันธุ์คือแป้งพันชั้นกรอบของกวางเจา และแป้งกรอบนุ่มของฮ่องกง ไส้ใช้แค่ไข่ นม และน้ำตาล
บ๊ะจ่าง: ห่อใบไผ่ ต้มข้ามคืน
บ๊ะจ่างต้องแช่ข้าวเหนียว 8 ชั่วโมง ลวกใบไผ่ให้นุ่ม และต้ม 5–6 ชั่วโมง ไม่มีทางลัดให้เหนียวนุ่มทั่วถึง